De maand mei was een prachtige vakantiemaand. Van ons fuifje in het begin van de maand tot de schitterende sinksefeesten op het einde was het volop genieten. Tussenin was het rocken op de pottelberg, uitblazen aan zee, cruisen doorheen de Normandie, Freddy De Vadder én z’n groovtjes in de Charlatan, 5 liter rosé en een vallende komeet in Vaals (doch zonder een toch wel te verwachten boem), schoenen in Maastricht en Aken, terrasjes in Gent, een overnachting in de road house en de vele gezellige bezoekjes.
Een Lufthansa vlucht bracht ons begin juni uiteindelijk naar onze tweede buitenlandse missie. Lufthansa is qua comfort een stukje minder dan Singapore Airlines maar dit werd ruimschoots gecompenseerd doordat we (wegens onderbezetting) elk twee stoelen ter onzer beschikking hadden.
Hoewel opnieuw geplaagd door jetlag werd de draad aan de evenaar snel weer opgenomen. We trokken in een ander (kleiner maar beter) appartement (én met opnieuw een logeerkamer). Sophie stapte die week opnieuw de ambassade binnen (om haar te registreren), maar stond ditmaal aan de andere zijde van de balie. Ze werd hartelijk onthaald en kon de eerstvolgende zaterdag meteen aansluiten bij het ambassadeteam in de autozoektocht. Die zoektocht werd ’s avonds afgesloten met een bbq en een heus playback spektakel waarbij Sophie als dansende verpleegster optrad in het disconummertje ‘Doctor Beat’. De bbq bleek uiteindelijk een ordinair Singaporees buffet te zijn met o.a. sateetjes, stukjes kip, …een ontgoocheling i.t.t. de heerlijke Belgische braadworsten, chipolata’s, ribbekes die de voorbije maand zo goed hadden gesmaakt. We wisten daarom direct waar we opnieuw beland waren temeer we er vele bekende gezichten terug zagen.
De dag daarna vierde ik mijn wederoptreden bij het BLAS-team. Door de vochtigheid, een blakende zon (en overtollig gewicht) had ik te kampen met een acuut zuurstoftekort waardoor ik de match geregeld moest staken om aan de zijlijn te recupereren. Bijna gelijktijdig stond mijn broer op dat moment te scoren voor de neus van bondscoach Antheunis wat later leidde tot de promotie van Evergem naar derde klasse. Toch even melden dat qua titels ik nog altijd ruim op voorsprong sta met vier tegen een. De week nadien moest ik wegens koorts en buikproblemen verstek geven voor de match van de BLAS tegen de verenigde baggeraars. Een match die in het bijzijn van vele supporters (met nog meer kinderen) afgesloten werd met een picknick.
Terwijl ik in afwezigheid van mijn chef momenteel de plak aan het zwaaien ben op het werk, ging Sophie plantjes, bloempotten (en vissen voor in de bloempotten?!?) kopen in Maleisië, is ze een yoga cursus gestart (waarvan elke les begint met een groet aan de zon?!?), heeft ze een gitaar gekocht (?!?) en begint ze potten te bakken (?!?)… straks volgen nog tennislessen en taichi ?!? Hoelang we hier nog zitten weet geen een, wat voor het zoeken naar werk natuurlijk niet bevorderlijk is, maar bezighouding is voorlopig genoeg.

Episode II: Zap Mama

Beleven doet schrijven …

Gisteren was het feest in het park! Alle Belgische zomerfestivals gingen tot grote spijt aan ons voorbij maar Singapore kon ons uiteindelijk opnieuw verrassen met het WOMAD festival. Wereldse (vooral Afrikaanse) muziek op verscheidene podia in het boven de stad uitrijzende historische Fort Canning park. Een oecumenische sfeer gecombineerd met universele luister- en dansritmes deden het publiek, eerst nog mooi uitgevleid op het gras, geleidelijk aan opveren om hen uiteindelijk in extase te brengen. En wie zorgde daarvoor … ongelooflijk toch … ZAP MAMA … ‘kéling kéling kéling kéling, kéling kéling kéling keling and flyyyyyy awayyyyyyy’. De congolees-belgische mama en entourage schoten vleugjes funk, soul, scratch af op Fort Canning en het was gewoonweg genieten…

Wat er in augustus nog was om van te genieten, dat was het bezoek van Sophies nichtje Kaat. Als een volleerde gids die de streek op zijn duim kent, loodste Sophie haar gedurende drie weken doorheen Singapore met een uitsprong naar Bangkok en Tioman (Maleisië). Het gezelschap was perfect getimed want ikzelf had het in die periode ontzettend druk met boot en zand (totaal iets anders dan de stenen) en zo beleefde Sophie het in het begin van deze periode eind juli:

*******

“Eerst iets over David zijn nieuwe werk.
‘David on the rocks’ is passé, sedert vorige week is het ‘David on the James Cook’.
Hij is nu nl. uitvoerder van de James Cook (=een hopper, een schip dat zand opzuigt in zee en het dan weer “rainbowd” op site)!
Het schip is maandag overgekomen uit Indonesie en de werken werden ’s nachts voor het eerst opgestart. Dit had tot gevolg dat David de eerste 2 nachten aan boord van de James Cook is blijven slapen. Wat zeg ik, geslapen? Neenee, de eerste nacht was daar geen tijd voor. Pas na 39 uur hard labeur kon hij zijn kajuit gaan opzoeken.
Na deze superdrukke week heeft hij toch nog goed en wel het weekend gehaald.
Die nacht in zijn kajuit is hem toch nog goed bevallen, want deze nacht slaapt hij er nog eens uit.
En nu ben ik aan de beurt.
Mijn mexicaanse schaal is af. Het resultaat valt eigenlijk wel nog goed mee.
Samen met Katrien (dat Belgisch meisje dat hier 500m verderop woont) ben ik klei gaan kopen, en nu maken we samen bij haar thuis onze kleipotjes en laten we die bakken in de les. Het transport van een ongebakken potje naar de les is wel niet zonder gevaar! Katrien wilde mijn schaaltje in een doos steken, en het brak...! In het vervolg zullen we heel erg voorzichtig zijn.
Deze avond is het mijn laatste tennisles. Het is dubbelspel. We zullen weer veel bijleren...Maar nu heb ik iemand van mijn niveau om te oefenen, je raadt het nooit,..Katrien. Hier enkele meters verder kunnen we op het dak van een appartementsblok tennissen, vlak naast de airco, je kunt elkaar niet horen van het lawaai. Vorige week hebben we in de gietende regen gespeeld. Het was zo verfrissend. Helaas hebben we moeten stoppen want we waren doornat. Daarna met airco-bus naar huis, om te bevriezen.
Vorige week dinsdag heb ik op het zoontje van Katrien moeten passen, Lukas, 5 jaar. We hebben uren in het zwembad gespeeld. Gelukkig had ik de opblaasbare figuurtjes van Wouter & Sylvie (eend en kikker). Zo hebben we een race gedaan, ik was kikker, hij was eend; een gevecht, waarbij de kikker 5 keer de kop van de eend had overgedraaid; vliegende eend op de fontein,… Zoveel fantasie dat het ventje had! Nu kunnen de beestjes weer rusten in ons appartement, de kikker zit tussen de planten en de eend op de rand van het bad. Woensdag komt mijn nicht, Kaat (22j), aan in Singapore. Ze zal hier 20 dagen verblijven. Ik heb een gans programma samengesteld (volledig uitgetypt, met foto’s, landkaarten, documentatie, foldertjes,...). Samen met haar zal ik ook 3 dagen naar Bangkok gaan en 4 dagen naar Tioman Island in Maleisie. Spijtig, David moet werken.
Dus deze namiddag zal ik Bangkok in elkaar steken. Amaai, daar kruipt erg veel tijd in. De komende 20 dagen worden superdruk. Ik zal haar op de luchthaven staan opwachten met een bloemenkrans (moet ik nog gaan halen in Little India). Daarmee komt ze direct in de sfeer van de Orient.
*****

Wat staat er ons te wachten?

James Cook blijft zeker tot mid september in Singapore. Dan worden z’n prestaties geëvalueerd maar waarschijnlijk gaat hij door en dan blijven wij hier ook. Ons verlof stond gepland op december maar daar komt dan niets van in huis: kerst en nieuwjaar zien we smelten als sneeuw voor de zon. Reden: de projectmanager is in die periode al drie jaar niet thuis geweest – hij gaat, ik blijf. Dus ons verlof wordt verschoven ofwel naar half januari (wanneer ongeveer elke Belg na de feestdagen met een indigestie kampt) ofwel naar november … onderhandelingen volgen.

			Created with aspWeb - Webmasters David & Sophie